W Turynie, dwa lata temu, nasi sąsiedzi zza Odry pokazali swoją klasę. Wówczas w tabeli medalowej uplasowali się na pierwszym miejscu (29 medali łącznie) wyprzedzając USA (25 medali łącznie). W tegorocznych igrzyskach znów prezentują się bardzo dobrze i ponownie walczą z Amerykanami o bycie ‘najlepszymi’. Do tej pory bój przegrywają.

Alicja Kuropatwa

W XXI Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w kanadyjskim Vancouver  biorą udział sportowcy z 82 państw. Niemcy reprezentują 152 osoby w 15 dyscyplinach, a zatem mają reprezentację we wszystkich możliwych rodzajach sporów zimowych startując w 86 konkurencjach. Tak różnorodną reprezentację ma jedynie Kanada, Rosja i oczywiście USA – zawodnicy tych państw także biorą udział w 15 odmiennych dyscyplinach.

To niewiarygodne jak duże zamieszanie niesie ze sobą budowa Gazociągu Północnego. Kilka dnia temu pisaliśmy na niemcy-online o polskim sprzeciwie i obawie w szczególności portów w Szczecinie i Świnoujściu. Wspominaliśmy także o deklaracjach Westerwelle i obietnicy pomocy przez Niemiecki Federalny Urząd Żeglugi i Hydrografii (BSH). Już postanowiliśmy działać sami, a tymczasem Litwa biegnie nam na pomoc.

Alicja Kuropatwa

Polacy przede wszystkim argumentowali, że rury Gazociągu Północnego, które zostaną ułożone na trasie przecinającej na wodach neutralnych tor wodny portów w Świnoujściu i Szczecinie, uniemożliwią wpłynięcie do niech transportowców gazowych o dużej głębokości zanurzenia. W związku z tym, Zarząd Portów Morskich Szczecin-Świnoujście i Urząd Morski w Szczecinie wysłały do BSH pismo, w którym zapewniali, że za kilka dni prześlą dokumenty potwierdzające ich zastrzeżenia co do ułożenia jednego z odcinków gazociągu Nord Stream.

Die Teilnahme am Religionsunterricht ist bis zum Abitur verpflichtend. Gottesdienste und Schulgebet gehören zum Programm der Schulseelsorge.[…] uczestnictwo w zajęciach religii aż do matury jest obowiązkowe, msze święte, jak i godziny lekcyjne należą do programu troski o rozwój duchowy - w taki właśnie sposób wyrażony jest profil jednego na najbardziej renomowanych gimnazjów jezuickich w Berlinie. Bóg, wiara, modlitwa, miłość…. i przy tym wszystkim pedofilia, molestowanie, przemoc – jedno z drugim wewnętrznie sprzeczne.

Alicja Kuropatwa 

Skandal związany z pedologią seksualną wyszedł na jaw w szkole Canisius – Kolleg. Na tym jednak się kończy. Obecnie wiadomo, że zaraza opętała również inne rejony Niemiec, jak np. Hamburg, Szwarzwald, Getyngę czy Hildesheim.

Wszystko zaczęło się w stolicy Niemiec. Stamtąd wypłynęły pierwszy doniesienia, że w latach 70. i 80. dwóch duchownych molestowało swoich podopiecznych – uczniów gimnazjów. Zgodnie z niemieckim systemem szkolnictwa do Gymnasium uczęszczają dzieci między 10 a 15 rokiem życia. Dzieci właśnie w tym wieku zainteresowały dwóch pedofilów. Byli nauczycielami – wydawać by się mogło wzorem do naśladowania, a tymczasem wykorzystali naiwność i ufność bezbronnych istot.

Dwadzieścia lat temu, 15 stycznia 1990 roku, wschodnioniemieccy demonstranci zdobyli główną siedzibę najbardziej znienawidzonej instytucji w NRD – gmach Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwa (Ministerium für Staatssicherheit), czyli osławionej Stasi.

Dariusz Wojtaszyn

Wschodnioniemiecka służba bezpieczeństwa, Stasi określana często jako „miecz i tarcza partii”, służyła władzom NRD jako państwowy aparat ucisku wobec własnych obywateli. Jednocześnie, dzięki swojej specyfice stanowiła ważny element sprawowania i zachowania władzy.

Wobec tak pojmowanych zadań również kompetencje Stasi znacznie wykraczały poza uprawnienia polskiej Służby Bezpieczeństwa czy podobnych instancji w innych państwach demokratycznych. Stojąc na straży systemu politycznego wewnątrz państwa, starano się przenikać i kontrolować wszystkie sfery życia społecznego, łamiąc niejednokrotnie zapisy konstytucji, oficjalne przepisy dotyczące funkcjonowania służb, a także prawa człowieka.

Jak to działało w praktyce opowiada świetny film Życie na podsłuchu (Das Leben der Anderen) - niemiecki film fabularny z 2006 roku w reżyserii Floriana Henckel von Donnersmarcka. Film ten otrzymał Oskara 2006 w kategorii najlepszy film obcojęzyczny:

Mniej tradycyjne niż te polskie, bardziej komercyjne, mniej religijne i może przez to lżejsze w atmosferze. Oto garść informacji na temat niemieckiego świętowania. 

Przede wszystkim prezenty - te są najważniejsze w niemieckim świętowaniu. Pewnie gdyby zapytać polskich milusińskich, także i oni zgodziliby się z tą opinią. Nie mniej jednak "niemiecka ekspozytura świętego Mikołaja" miała tuż przed tegorocznym Bożym Narodzeniem pełne ręce roboty. O ile polskie dzieci do Mikołaja przesyłają listę z życzeniami i zapewnienie o nienagannym zachowaniu i posłuszeństwie, o tyle niemieccy koledzy Mikołaja często traktują jak uproszczoną encyklopedię Brockhausa, żądając odpowiedzi na wiele pytań dotyczących codzienności.

O prezenty powinni zadbać rodzice, a Mikołaj stara się odpowiedzieć na zadane pytania. Padają w poważnym tonie prośby o odpowiedź: skąd wieje wiatr? jak bardzo renifery niszczą atmosferę wydalając CO2? Jeden z autorów listów chciałby, aby niemiecka drużyna zdobyła w przyszłym roku tytuł mistrza świata w piłce nożnej. Pyta równie rezolutnie, jakie są na to szanse i prosi o "uzasadnienie merytoryczne". W rezultacie "Mikołajowa ekspozytura" musi odpisywać na tysiące listów.

Mikołaj choć święty i z saniami nie dałby rady - jak czytamy w oficjalnym komunikacie wysłanym do niemieckich mediów z Laponii - dlatego Mikołaj zatrudnił dodatkowo 20 Mikołajów lub, jak kto woli, urzędników. Łącznie ponad sto tysięcy listów trafiło do połowy grudnia do urzędu pocztowego w brandeburskiej miejscowości Himmelpfort, (wyraz Himmelpforte należy przetłumaczyć jako 'bramy nieba', nic więc dziwnego, że właśnie tam spływają listy). W rezultacie to właśnie w tej mieścinie usytuowano tymczasowy terenowy oddział świętego Mikołaja. Trafia do niego korespondencja z całego świata.

Odebrano po raz pierwszy w tym roku świąteczne kartki z Algierii i Czarnogóry. Do Himmelpfart spływają także listy z Polski. Zresztą Niemcy są urzeczeni polską ludowością. Ponad 80 polskich szopek bożonarodzeniowych można oglądać na wystawie w Ratingen w Nadrenii. To niemieccy kolekcjonerzy Annelise i Bernhard Kappert z Essen od 30 lat jeżdżą do Polski i tu kupują szopki u artystów ludowych.

Jak tłumaczą Kapperowie, zakochali się w polskiej sztuce sakralnej miłością od pierwszego wejrzenia. Polska wystawa ma szczególne znaczenie, bo w 2010 roku Essen staje się na rok Europejską Stolicą Kultury. Wystawa naszych dzieł ludowych jest jedną z atrakcji otwierających roczne świętowanie. Wystawa w muzeum w Ratingen będzie czynna do 17 stycznia.

Muzeum przede wszystkim odwiedzają rodzice z dziećmi, które szopki traktują jak zabawki. Także w listach do Mikołaja młodsze dzieci najczęściej proszą o zabawki, starsze - o aparaty fotograficzne czy odtwarzacze DVD lub MP3. Zdarzają się również bardziej uniwersalne życzenia - żeby na świecie zapanował pokój, a w Boże Narodzenie spadł śnieg.

Kryzys w niemieckim rządzie. Miodowy miesiąc Angeli Merkel skończył się wyjątkowo szybko. Co więcej sytuacja jest dość dziwaczna - bo Merkel krytykuje nie koalicjant (jak zwykle w takich sytuacjach się dzieje) ale jej własna partia. Podobno pani kanclerz czuje zbyt mocną polityczną słabość do liberałów z FDP.

Tomasz Sikora

Właściwie od powstania koalicji trudno mówić o "miodowym miesiącu". Pod koniec października oficjalnie utworzono nowy rząd - od tej chwili dochodzi do partyjnych przepychanek o priorytety. Najpierw poszło o zmiany w podatkach - pisaliśmy o nich na niemcy-online.pl nie raz - ostatnio choćby tutaj. FDP najpierw wymusiło stosowne zapisy w umowie koalicyjnej, by następnie domagać się jak najszybszej realizacji tych postanowień, najlepiej od początku 2011 roku  - przeczytasz o tym tutaj.

Na żądania FDP nie wyraża zgody minister finansów Wolfgang Schaeuble z CDU. Jak tłumaczy, ze względu na rekordowe zadłużenie oraz kryzys gospodarczy, liberalizację podatkową odłożyć na razie ad acta.

Innym problemem jest kwestia reformy zdrowia - tę kwestię niemcy-online.pl opisały tutaj. Ponadto cały czas wskazujemy kolejne odsłony kłótni o Erikę Steinbach. Ten spór z marginalnego zaczął być pierwszoplanowym w ciągu dwóch miesięcy trwania obecnej koalicji. Sprawa podzieliła członków rządu. Bawarska CSU jawnie popiera Steinbach, CDU stoi okrakiem, bo z jednej strony kwestia z powodu polskiego sprzeciwu jest niezręczna z drugiej Steinbach to członkini CDU. Po przeciwnej stronie sporu stoi FDP i jej lider Westerwelle, który zapowiedział, że na szefową Związku Wypędzonych w radzie fundacji Ucieczka, Wypędzenie, Pojednanie się nie zgodzi. 

Na razie Angela Merkel umiejętnie lawirowała między stronami sporu. Takiej taktyki nauczyła się w czasie poprzedniej wielkiej koalicji z SPD. Wtedy unikała linii strzału, zakulisowo rozwiązując spory.

Niemcy-online.pl przed miesiącem poinformowały o niezwykłym wyborze niemieckich ewangelików. Margot Kaessmann jest pierwszą kobietą, która stanęła na czele całego kościoła. Wybrano ją, bo oba kościoły - katolicki i ewangelicki są w Niemczech w sytuacji podbramkowej. Pisaliśmy już o tm na niemcy-online. Kościół w którym głosi kazania Kaessmann jest zawsze pełny. Bo duchowna jest niezwykle kontrowersyjna. Czy tym razem przesadziła? 

Tomasz Sikora 

Politycy i wojskowi są wściekli na słowa Kaessmann na temat niemieckiej obecności w Afganistanie. Kazanie było mocne, bezwzględne i niezwykle krytyczne. Przetoczyło się przez media i na nowo obudziło dyskusję o sytuacji na Bliskim Wschodzie i niemieckiej obecności nad Hindukszem.

W noworocznym kazaniu Kaessmann rzuciła: Nie ma dobrego rozwiązania dla Afganistanu. Mamili nas stratedzy i politycy. Ukrywano przed nami, że żołnierze będą używać broni i zabijać na potęgę, także cywili.

W płomiennych słowach Kaessmann wezwała wiernych, by sprzeciwiali się wojnie i przemocy. By ich głos zmusił polityków do znalezienia alternatywnego rozwiązania.

Ta opinia jest szczególnie mocna, gdy zestawić ją ze zdaniem poprzednika przewodniczącej Rady Kościoła Ewangelickiego. Biskup Wolfgang Huber zawsze wyrażał poparcie dla udziału niemieckich żołnierzy w zagranicznych misjach.

Na reakcję wojska nie trzeba było długo czekać. O ile sami żołnierze są zobligowani rozkazem do zachowania daleko idącej wstrzemięźliwości od komentarzy, o tyle Niemiecki Związek Bundeswehry już głos zabrał.

Ewangelicka pani biskup swoimi nierozważnymi słowy dała tylko naszym żołnierzom kolejne powody do frustracji. Jej mowa wyrządziła wiele zła, a wystarczyłoby, gdyby Kaessmann przed swoim kazaniem postarała się o rozmowę z żołnierzami. Jakoś o nich zapomniała w tych swoich protestach. Zapomniała o ich trudnej sytuacji - cytuje przewodniczącego Związku Bundeswehry Ulricha Kirscha niemiecka agencja dpa powołując się na gazetę Hannoversche Allgemeine Zeitung.

Innego argumentu - powiedzieć można dyplomatycznego - użył minister finansów Wolfgang Schaeuble. Kaessmann nie powinna zapominać, że Bundeswehra nie jest w Afganistanie sama, a wysłaliśmy żołnierzy tam nie tyle sami, co zasugerowała nam to Organizacja Narodów Zjednoczonych - wypominał rozdrażniony Schaeuble z CDU tygodnikowi Welt am Sonntag.

Niemiecki kontyngent wchodzący w skład natowskiej misji liczy maksymalnie 4500 żołnierzy. Nasilenie przez talibów ataków także w tym regionie oraz coraz częstsze angażowanie się niemieckich żołnierzy w działania zbrojne powoduje, że za Odrą słychać coraz bardziej krytyczne głosy na temat misji Bundeswehry.

Także w Bundestagu głośno - co ciekawe najbardziej słychać... chadeków wzywających do popierania afgańskiej wojny. Oto dość kuriozalne słowa padły z ust Ruprechta Polenza. Pamietajmy, że częścią odpowiedzialnej polityki jest także zrozumienie, że poprzez czysty pacyfizm nie osiągnie się pokoju na tym świecie. Pokojowe cele czasem są drugorzędne. Polenza za dpa cytują agencje światowe na całym świecie, bo w istocie to dość dziwaczna opinia.

Kaessmann nie pozostaje dłużna. Zabrała głos w medialnej dyspucie dziś za pośrednictwem tabloidu Bild wyjaśniając swoje racje. Ja nigdy nie żądałam i raczej nie zażądam natychmiastowego wycofania niemieckich wojsk z Afganistanu. Ale trzeba też pamiętać, że dla nas jako wiernych jedynego Boga, ludzi ceniących pokój i miłość bliźniego ponad wszystko pokój ważne jest, by istniał czytelny plan wycofywania się. Zaznaczyła, że jej kazanie nie było polityczną deklaracją.

Jednego zdania nie zmieni: sięganie po militarne środki nie jest żadnym rozwiązaniem i nie przynosi trwałego pokoju. Za perfidną insynuację uznała zarzut, jakoby zostawiła niemieckich żołnierzy na lodzie. Jestem co najmniej zszokowana wnioskami, które próbuje się wyciągać się z mojego kazania - powiedziała wzburzona Kaessmann.

Niemcy-online.pl na bieżąco relacjonują proces Johna Demjaniuka. To jeden z ostatnich takich procesów. Pochodzący z Ukrainy Demjaniuk oskarżony jest o pomoc w zamordowaniu 27900 Żydów w hitlerowskim obozie zagłady Sobibór, gdzie był strażnikiem. 

Proces wznowiono po 3 tygodniach. Na początku grudnia przerwano go z powodu złego stanu zdrowia oskarżonego. 89 letni, pochodzący z Ukrainy bezpaństwowiec (Stany Zjednoczone odebrały mu obywatelstwo z powodu ciążącym na nim zarzutów), może brać udział w rozprawach nie dłużej niż dwa razy dziennie po półtorej godziny.  

Jego proces zaplanowany na 35 dni procesowych rozpoczął się 30 listopada, a 2 grudnia został przerwany ze względu na zły stan zdrowia oskarżonego. W poniedziałek ciężko chory Demjaniuk (ma cukrzycę i początki białaczki) siedział w swoim wózku inwalidzkim.

Tym razem w sądzie w Monachium zeznawali w poniedziałek ocalali z Holokaustu, opowiadając o swoich przeżyciach. To jeden z ostatnich dużych procesów o zbrodnie popełnione podczas II wojny światowej. Demjaniuk nie przyznaje się do winy.

W trzecim dniu procesu zeznawało ośmiu oskarżycieli posiłkowych narodowości żydowskiej. Wszyscy stracili krewnych w Sobiborze, ale sami nie byli więźniami obozu. To według prokuratury, pochodzący z Ukrainy John Demjaniuk był strażnikiem w Sobiborze.

Zarzuty wobec Demjaniuka pojawiły się w połowie lat 70. XX wieku. Miał on być osławionym "Iwanem Groźnym", który obsługiwał komory gazowe w Treblince. Należy dodać, że prawdziwym imieniem Demjaniuka jest właśnie imię Iwan. W 1981 roku pozbawiono go obywatelstwa USA, a w 1986 został wydany Izraelowi, gdzie dwa lata później skazano go na śmierć. Potem jednak pojawiły się wątpliwości. Sąd Najwyższy Izraela uchylił wyrok. Brakowalo przesądzających dowodów że Demjaniuk to "Iwan".

Po siedmiu latach spędzonych w izraelskim więzieniu powrócił do USA. W 2002 roku ponownie stracił obywatelstwo, po tym jak amerykański sąd uznał dowody, iż był on strażnikiem w innym hitlerowskim obozie.

Ile obecnie funkcjonuje w Polsce komisji śledczych? Ile było w ostatnich latach, ile zaplanowano kolejnych, ile cokolwiek wyjaśniło? - trudno znaleźć Polaka, który potrafiłby dać wyczerpującą odpowiedź na te pytania. Niemcy wchodzą teraz na naszą ścieżkę. Ciekawe, co zwycięży: niemiecki Ordnung, czy może parlamentarna odmiana polnische Wirtschaft?

Chodzi o wrześniowe zbombardowanie cystern w afgańskim Kunduzie. Talibowie uprowadzili cysterny pełne paliwa, z którego benzynę zaczęli kraść cywile. Wtedy niemiecki dowódca nakazał zbombardowanie cystern. Pisaliśmy o tym tutaj. W wyniku ataku samolotów zginęło około 142 osób, co ważne nie tylko żołnierzy Talibanu, ale też zwykłych cywili.

Posłowie mają jasno stwierdzić, dlaczego Georg Klein, pułkownik Bundeswehry rozkazał zbombardowanie skradzionych cystern. Mają także ustalić, co wiedzieli poszczególni dowódcy i politycy. Czy coś ukryli przed opinią publiczną, czy świadomie oszukiwali z uwagi na toczącą się kampanię wyborczą do Bundestagu?

Na razie przygotowano długą listę świadków. Ponad 40 osób, w tym sama śmietanka niemieckiej polityki. Przed komisję ma trafić kanclerz Niemiec Angela Merkel i "tegoroczna gwiazda CDU" obecnie minister obrony Karl-Theodor zu Guttenberg. W środę komisja śledcza rozpoczęła prace. 

Willy Brandt (1913-1992), architekt nowej polityki wschodniej Niemiec i laureat Pokojowej Nagrody Nobla, w latach 1969-1974 kanclerz federalny. Wcześniej, w latach 1957-1964  burmistrz zachodniego Berlina. Teraz patron jednego z najważniejszych europejskich lotnisk. 

Tomasz Sikora

Berlin Brandenburg International - tak dotychczas roboczo nazywane było budowane najnowocześniejsze lotnisko Europy. Przyszły główny port lotniczy Berlina i obok Frankfurtu jeden z największych portów europejskich powstaje jako rozbudowa dawnego NRD-owskiego lotniska pasażerskiego Schoenefeld. Gdy powstanie, zastąpi Tempelhof i Tegel. Oba porty będą miały już tylko znaczenie regionalne.

BBI od teraz będzie nazywać się Willy Brandt Flughafen lub Willy Brand Airport. Na imię byłego kanclerza Niemiec i przewodniczącego SPD Willy'ego Brandta - zdecydowała się na początku grudnia rada nadzorcza państwowej spółki, realizującej tę inwestycję. Roboczą nazwą tej inwestycji było dotąd Berlin Brandenburg International - bowiem Schoenefeld leży w Brandenburgii, poza terytorium kraju związkowego Berlin.

To będzie jeden z ostatnich takich procesów. Od wybuchu wojny minęło 70 lat, wciąż trwają rozliczenia za grzechy z tamtych lat. Czasem to grzechy straszne, porażające, grzechy masowego ludobójstwa. O taką zbrodnię oskarżony jest John Demjaniuk.

Tomasz Sikora 

Przed sądem w Monachium staje staruszek. 89-letni schorowany, osłabiony, lekko pucułowaty i sympatyczny z twarzy starszy pan w wielkich rogowych okularach. John Demjaniuk oskarżony jest o pomoc w zamordowaniu 27.900 Żydów. W 1943 roku był strażnikiem w hitlerowskim obozie koncentracyjnym Sobibór.

Biegli orzekli, że ciężko chory Demjaniuk może uczestniczyć w rozprawach, ale nie dłużej niż dwa razy po półtorej godziny. Cierpi on na wstępne stadium białaczki, ma też problemy z kręgosłupem. Eksperci nie wykluczają, że może dojść do przerwania procesu, gdy oskarżony okaże się zbyt słaby, aby wytrzymać rozprawy. Na razie monachijski sąd zaplanował 35 dni procesowych. W ich trakcie w roli oskarżycieli stanie 35 oskarżycieli posiłkowych. Będą to głównie Żydzi z Holandii, którzy stracili krewnych w Sobiborze. Zeznania złożą dwaj naoczni świadkowie: 82-letni polski Żyd Thomas Blatt i 88 letni Holender Jules Schelvis.

A gdyby to kobieta rządziła Kościołem? Polaków, w większości katolików, już sam widok kobiety-księdza jakoś drażni. Tymczasem Rada Kościoła Ewangelickiego w  Niemczech wybrała swoje nowe władze. Ku wielkiemu zdziwieniu aż 132 ze 142 głosów zostało oddanych właśnie na KOBIETĘ – Margot Kässmann, która została nową przewodniczącą Rady.

Alicja Kuropatwa

Kässmann urodziła się w Marburgu w 1958 roku, ma 51 lat. Jej rodzina pochodziła z Koszalina, ale po zakończeniu II wojny światowej zmuszona była opuścić ziemie polskie. Studiowała teologię w Tybindze, Edynburgu, Getyndze i Marburgu. Od 1999 roku Kässmann jest biskupem Krajowego Kościoła Ewangelicko-Luterańskiego Hanoweru. Ma czwórkę dzieci i jest rozwiedziona. Już wtedy była „pierwsza” – bo przed nią żaden biskup nie złożył pozwu o rozwiązanie małżeństwa. Wtedy senat Kościoła nie miał przeciwwskazań i upoważnił Kässmann do dalszego sprawowania urzędu biskupa.

Podczas nabożeństwa ekumenicznego w ewangelicko-augsburskim Kościele Pokoju w Jaworze z okazji 70. rocznicy wybuchu II wojny światowej mieliśmy okazję ujrzeć poprzednika Kässmann – 70 letniego Wolfganga Huberta. Pełnił on urząd przewodniczącego Rady od 2004r. Znany jest głównie ze swojego twardego stanowiska wobec porozumienia z islamem, które nazwał "wielokulturowym oszustwem". Tym jego poglądom przeciwstawiali się nie tylko muzułmanie, ale także katolicy i niemieccy Żydzi. Huberta oskarżano o "bezprzykładną arogancję". Jaką zatem politykę będzie prowadziła jego następczyni?

Na razie wiadomo, że Kässmann krytykuje Watykan w sprawie nauczania Kościoła rzymskokatolickiego dotyczącego homoseksualizmu, AIDS, święcenia kobiet i celibatu. Pragnęła delegalizacji partii Narodowo-Demokratycznej, do czego nawoływała publicznie.

Niemcy są jedynym państwem na świecie, w którym żyje prawie tyle samo protestantów, co katolików. Nic zatem dziwnego, że kiedy kardynał Ratzinger został papieżem, jego pontyfikat wzbudził większy entuzjazm Polaków, niż rodaków. W związku z tym faktem można dostrzec jak ważna jest działalność Kościoła Ewangelickiego w Niemczech, który składa się z 23 niezależnych od siebie Kościołów i liczy około 26 milionów wiernych. Warto również dodać, że Rada Kościoła Ewangelickiego w Niemczech jest „platformą instytucjonalną dla niezależnych Kościołów wyznaniowych”, zajmuje ona stanowisko wobec zagadnień polityczno-społecznych i kwestii teologicznych. Jego znaczenie można by porównać z polską Konferencją Biskupów.

Nie tylko Hubert miał kontrowersyjne poglądy w sprawie innych religii. O ile poprzedni zwierzchnik kościoła ewangelickiego miał na pieńku z muzułmanami, o tyle ostatnio mogliśmy również usłyszeć o grzywnie dla biskupa Richarda Williamsona za publiczne zaprzeczenie Holocaustowi. Przeciwwagą niech będzie Nagroda Ekumeniczna przyznana dla Wspólnoty Taizè za jej działalność na „rzecz pojednania między podzielonymi chrześcijanami i rozdartymi narodami”.

Krzysztof Ruchniewicz

Okazją do uczynienia pierwszych kroków w tym kierunku miała być wizyta kanclerza w Polsce, którą zapowiedziano na drugą połowę roku. Kohlowi zależało na wybraniu w Polsce takiego miejsca, które byłoby symbolem dla obu narodów. Początkowo wskazał na górę św. Anny. Pomysł ten nie spotkał się jednak z poparciem Polaków. Latem [1989 roku – przyp. K.R.] odwiedził mnie biskup Nossol – wspominał Helmut Kohl w swojej „Ich wollte Deutschlands Einheit“ - Miał on pomysł celebrowania niemieckojęzycznej mszy pojednania (Versöhnungsmesse) na górze św. Anny – tam, gdzie po I wojnie światowej krwawe boje staczali Polacy i Niemcy – i zaproszenia mnie do udziału w niej. Pamiętam jeszcze, że zapytałem go: ‘Księże biskupie, czy nie jest to sprawa, która mogłaby stworzyć problemy?’ Odpowiedział: ‘nie'. Plany te wywołały wszak ogromną krytykę w Polsce. Uważano, że miejsce to w żadnym wypadku nie nadaje się do budowania nowych podstaw dla wzajemnych stosunków. Kohl w tej sprawie odbył kilka rozmów telefonicznych z premierem Mazowieckim. Celem i sensem mojej wizyty – mówił do Mazowieckiego Kohl – jest pojednanie z Polską. Moją zaplanowaną obecność na mszy na górze św. Anny traktowałem zawsze tak, że Niemcy i Polacy mieliby tam wspólnie śpiewać i modlić się. Uważam za absurdalne nieakceptowanie mojej osoby jako katolika w niemiecko-polskiej uroczystości pojednania (Versöhnungsfeier). Taka uroczystość, w trakcie której chrześcijanie mogliby śpiewać razem pieśni polskie i niemieckie, szczególnie dla młodych ludzi mogłaby się stać znamiennym sygnałem.

Sebastian Vettel to najmłodszy zwycięzca wyścigu Formuły 1, aktualny wicemistrz świata. A w Niemczech – jedna z największych gwiazd sportu od czasów Michaela Schumachera. I to nie byle jaka gwiazda. Bo, jeśli poza piłką nożną jest jeszcze inna dyscyplina sportowa, którą można określić jako narodową w Niemczech, to niewątpliwie wskazać trzeba na Formułę 1.

Ilona Rodzeń

W ciągu ostatnich 59 lat w wyścigach F1 wystartowało ponad 40 kierowców z krajów niemieckojęzycznych. Pierwszy był Paul Pietsch, który przez dwa sezony jeździł samochodem Alfa Romeo. Na samym początku wyścigi wyglądały zupełnie inaczej: jeżdżono przedwojennymi samochodami marek Ferrari czy Mercedesa, a wyścigów było około 10. Od tego czasu Formuła 1 przeszła bardzo wiele zmian. Dziś stanowi swego rodzaju poligon doświadczalny przemysłu motoryzacyjnego. To właśnie w F1 testowano wiele rozwiązań, które potem zastosowano w zwykłych samochodach.

W tym czasie żadnemu z niemieckich kierowców nie udało się odnieść sukcesów na torze. Święcili je za to kierowcy z Austrii i Szwajcarii, w tym najbardziej utytułowany Niki Lauda, który tytuł mistrza świata zdobył 3 razy - w 1975, 1977 i 1984 roku. Osiągnął tak wiele, mimo że w 1976 roku uległ poważnemu wypadkowi, w wyniku którego do dziś ma rany po oparzeniach. Po wycofaniu się ze ścigania zainwestował w prywatne linie lotnicze, był również szefem teamu Jaguar. Uważa się go za jednego z najlepszych kierowców wszech czasów. Swoją wiedzą i doświadczeniem dzieli się jako ekspert na antenie niemieckiej telewizji RTL.

"To był los na loterii - że rewolucja była pokojowa" - tak po latach przyznają gwiazdy z przed dwudziestu lat. Helmut Kohl, Michaił Gorbaczow, George Bush - po latach znów się spotkali. Za tydzień do Berlinia zjadą najważniejsi współcześni historycy. Tym razem czas należy się swiadkom wydarzeń.

Tomasz Sikora 

Idea spotkania była taka: Helmut Kohl jako gospodarz zaprasza byłych przywódców dwóch wielkich potęg świata: USA i ZSRR, by podziękować im, że udało się przejść przez "Wende" bez rozlewu krwi. (Przy okazji trochę szkoda, że nie zaproszono także na przykład Lecha Wałęsy, pojawił się Tadeusz Mazowiecki, ale jako gość mniejszej rangi niż Bush i Gorbaczow). Kohl cierpi od ponad roku z powodu groźnego wypadku, ma problem z poruszaniem się,  mówieniem i koncentracją. W związku z tym ciężar ogranizacji spotkania przejęła Fundacja im. Konrada Adenauera. W spotkaniu pomogła gazeta Bild i Wydawnictwo Axel Springer.

Niedawno Thilo Sarrazin - obecny członek zarządu Deutsche Bundesbanku powiedział, że turecka społeczność w Niemczech jest bezproduktywna, a gdyby tego było mało, to dodatkowo korzysta z pomocy społecznej finansowanej przez budżet niemiecki. Teraz odezwały się głosy oburzenia, ale też cichego poparcia.

Alicja Kuropatwa, dpa,

Michael Bertrams, sędzia trybunału konstytucyjnego Nadrenii Północnej-Westfalii, podczas swojego przemówienia w Monasterze, powiedział, że żądania muzułmanów są sprzeczne z konstytucją niemiecką. Chodzi głównie o zalegalizowanie w niemieckich szkołach nauki o islamie, zwolnienia dziewcząt z zajęć na pływalni i noszenie chust przez nauczycielki. Jego opinia wywoła również falę protestów, tym bardziej, że Bertrams brał udział w uroczystości upamiętniającej przestrzeganie przed nazizmem przez hierarchów Kościoła ewangelicko-augsburskiego. W gruncie rzeczy mocno ksenofobiczną wypowiedź Bertramsa uznano za porównanie islamu do narodowego socjalizmu. Wcześniej słowa Sarrazina spotkały się z wielkim oburzeniem społeczeństwa. Zaczęto posądzać go o rasizm i nieprzychylne stanowisko wobec imigrantów. Prokuratura rozpoczęła dochodzenie w tej sprawie. Zatem wielki szum na tym się skończy. Po słowach bankiera krytykujących turecką pracowitość, teraz Bertrams skupia się na religii. Z jego wypowiedzi wynika, że zbyt mocne ustępstwa wobec żądań Turków postulujących wolność religijną są takimi samymi ustępstwami, na jakie swego czasu poszła Republika Weimarska wobec faszystów.

Bulent Ucer, wykładowca pedagogiki islamskiej w Osnabrück, zabrał głos w tej sprawie. Jego zdaniem opinia Bertramsa jest odejściem od obowiązującej wykładni prawa. Poza tym, jak dodaje, krytyczne spojrzenie sędziego dotyczące religii islamskiej nie jest do końca zasadne. Betrams przeciwstawia się przede wszystkim anty-feministycznym zasadom zapisanym w Koranie. Jednak zdaniem Ucera, podobne fragmenty możemy odnaleźć w tekstach źródłowych hinduizmu, judaizmu czy chrześcijaństwa. Teksty te jednak powinniśmy uznać za przeszłość – historię i próbować je na nowo reinterpretować.

Słowa Bertramsa i Sarrazina wydaja się bezzasadne, jesli przyjrzeć się oficjanym statystykom: Jak wynika z raportu Fundacji Bertelsmanna 5-milionową społeczność muzułmańską cechuje tolerancja i otwartość na inne kultury, choć prawdą jest, że większość niemieckich wyznawców islamu jest religijna. 86 procent spośród nich jest za dialogiem z innymi religiami. Tylko 36 procent muzułmanów opowiada się za noszeniem chusty przez kobiety.

Leniwy naród sklepikarzy - w takim tonie o obywatelach tureckich i arabskich mieszkających w Berlinie wypowiedział się w jednym z wywiadów Thilo Sarrazin - były niemiecki minister finansów i obecny członek zarządu Niemieckiego Banku Centralnego (Deutsche Bundesbanku). Stwierdził on, że te grupy narodowe nie mają produktywnej funkcji poza handlem owocami i warzywami... ciągle produkują dziewczynki z chustami na głowach (...) Turcy zdobywają Niemcy tak, jak Albańczycy opanowali Kosowo poprzez wysoki wskaźnik płodności. Nie przyczyniają się oni do wzrostu produkcji w Niemczech, a mimo to korzystają z zapomóg dla bezrobotnych i pomocy społecznej.

Alicja Kuropatwa

Opinia Sarrazina - mimo że nieodosobniona w Niemczech (według danych instytutu badawczego Forsa  z 2005 r.23% Niemców ma poglady klasyfikowane jako antysemickie) - spotkała się z wielkim oburzeniem politycznych Niemiec. Przywódca Partii Zielonych Gerhard Schick uważa, że wyrządził on krzywdę całemu narodowi, a w szczególności niemiecku bankowi centralnemu. Zatem nic dziwnego, iż po tych słowach turecki dziennik „Hürriyet” nazwał opinię Sarrazina „rasizmem w najczystszej postaci”, dodając, że w taki obraźliwy sposób do tej pory nikt w Niemczech nie mówił o Turkach.

To skandal na skalę międzynarodową, a przedstawiciel Deutsche Bundesbanku to po prostu skrajny radykał, tak skomentował cała sytuację członek zarządu związków zawodowych Uwe Foullung. Niemiecka prokuratura zajęła się już sprawą i bada, czy nie było to przypadkiem nawołwywanie do konfliktów rasowych. Zgodnie z kodeksem karnym grozi za to kara do pięciu lat pozbawienia wolności.

Sam Sarrazin tłumaczy swoje postępowanie miłością do Berlina i przeprasza za tak ostre słowa. Jednak mleko już się wylało. Nadeszła kolejna burza u naszych zachodnich sąsiadów - na nowo rozpoczęto dyskusję na temat postrzegania imigrantów w Niemczech.

Co się zdarzyło naprawdę w 1989 roku?

Jeden z najwybitniejszych niemieckich historyków we Wrocławiu. Profesor Juergen Kocka, Doktor Honoris Causa uniwersytetów w Rotterdamie, Moskwie, Turynie i Uppsali, należy do elity naukowców badających kulisy przełomu 1989 roku. O tym czasie opowie na wykładzie w Oratorium Marianum Uniwersytetu Wrocławskiego.

Jak pamiętamy rok 1989? Dla nas w Polsce to najpierw protesty Solidarnościowe, kryzys w handlu i wreszcie zgoda państwa i Partii na Okrągły Stół i zmiany. Gorączkowy okres, gdy społeczeństwo wzięło sprawy w swoje ręce. Czas zakończony pierwszymi wolnym wyborami. 4 czerwca 1989 roku Polska udowodniła Europie, że to nad Wisłą i Odrą rozpoczęły się przemiany, które najpierw rozszczelniły Żelazną Kurtynę, by potem zburzyć mur berliński i porządek polityczny Europy Środkowo-Wschodniej. Ile wiemy o tym, co działo się w tym gorączkowym czasie poza granicami Polski? Pamiętajmy, że rok 1989 był w rzeczywistości przewrotem ponadnarodowym. W Czechosłowacji rozpoczęła się „aksamitna rewolucja”, fala reform miała miejsce w Bułgarii, na Węgrzech ustanowiono system wielopartyjny, czy wreszcie pod koniec grudnia obalono dyktaturę Ceausescu w Rumunii. W każdym z tych sześciu państw, doliczając Polskę i Niemcy, dokonano zmian zastępując przede wszystkim totalitaryzm systemem demokratycznym, gospodarkę centralnie planowaną wyparł kapitalizm. Czy były to zmiany jedynie pozytywne?

Profesor Juergen Kocka przyglądając się kulisom tych reform, oceni je w kontekście współczesnej sytuacji ekonomicznej .W swoim wykładzie "Rok 1989 - transnarodowa rewolucja i jej następstwa" , skupi się na tym, czy po etapie wielkiej euforii metod wolnorynkowych, obecnie jesteśmy świadkami ich załamania. Ten znany niemiecki historyk od lat bada jak ewoluowały zapatrywania mieszkańców Europy Środkowo-Wschodniej na wydarzenia tamtych lat. Gdzie popełniono błąd - na te pytania odpowie profesor Wolnego Uniwersytetu w Berlinie.

Wykład odbędzie się 5 października 2009 roku (poniedziałek) w Oratorium Marianum UWr, będzie tłumaczony symultanicznie. Zapraszamy również do dyskusji z, która rozpocznie się tuż po wystąpieniu.

============================================

Prof. Juergen Kocka jest znanym historykiem niemieckim. Jego zainteresowania naukowe obejmują w szczególności historię robotników, europejskiej burżuazji oraz historią społeczną NRD. Jest laureatem nagrody Gottfrieda Wilhelma Leibniza oraz Nagrody dla Historyków miasta Bochum. Został oznaczony Krzyżem Zasłużonych dla RFN. Otrzymał tytuł Doktora Honoris Causa uniwersytetów w Rotterdamie, Moskwie, Turynie i Uppsali. Jest członkiem Amerykańskiej Akademii Sztuki i Nauki.

Dotychczas w języku polskim ukazały się jego dwie książki: „O historii społecznej Niemiec” (1997) oraz „SONDERWEG. Spory o ‘niemiecką drogę odrębną’” (2008).

Najsilniejsza gospodarka Unii Europejskiej, trzecia gospodarka świata, największy polski sąsiad.NIEMCY – cel wyjazdów emigracyjnych 1,7 mln Polaków, miejsce pracy i zamieszkania ponad 2,5 miliona naszych rodaków. We Wrocławiu powstał polskojęzyczny, NIEKOMERCYJNY portal, trzymający rękę na pulsie wydarzeń za Odrą.

Według ludowej etymologii, polska nazwa "Niemcy" wywodzi się od określenia "niemy". Pokazuje też metaforycznie odległość, jaka dzieli nas od Niemców, którzy są "tak niemi, że nie sposób się z nimi dogadać". NIEMCY-ONLINE.pl chce to zmienić - naszym celem jest informowanie o tym, co dzieje się za Odrą, ale także interpretowanie wydarzeń z polskiej perspektywy. Chcemy też zamieszczać na portalu najważniejsze publikacje niemcoznawcze powstające w Polsce. Mamy ambicję, by NIEMCY-ONLINE.pl był największym polskim portalem zajmującym się sytuacją u naszego zachodniego sąsiada. Jesteśmy niezależni politycznie i światopoglądowo.

Siłą portalu NIEMCY-ONLINE.pl jest przede wszystkim jego redakcja, to 10 świetnie przygotowanych i zorientowanych w sytuacji za Odrą naukowców Centrum Studiów Niemieckich i Europejskich im. Willy Brandta we Wrocławiu. Wspierać ich będą, i już wspierają, doktoranci z wielu wydziałów Uniwersytetu Wrocławskiego. Redakcja całą dobę sprawdza i opisuje, co dzieje się za zachodnią granicą; skupia się na gospodarce, polityce i społeczeństwie. Jest dla nas ważne, by były to informacje istotne z punktu widzenia polskiego czytelnika. Portal zatrudnia również profesjonalnych dziennikarzy, którzy dbają, by informacje były interesujące dla szerokiego kręgu odbiorców. NIEMCY-ONLINE.pl to także szerokie analizy sytuacji w Niemczech. Te raporty redakcja przygotowywać będzie zespołowo korzystając z wiedzy najważniejszych polskich niemcoznawców.

Na portalu zbudowana zostanie najszersza w kraju baza kontaktowa specjalistów zajmujących się Niemcami – to zakładka NIEMCOZNAWCY. Zgromadzimy dane kontaktowe, określimy obszary badawcze i zbierzemy najciekawsze publikacje polskich naukowców. Na NIEMCY-ONLINE.pl zamieszczamy też wpisy blogerskie tematyzujące Niemcy, pojawiają się również opinie i komentarze polskich publicystów zainteresowanych relacjami polsko-niemieckimi.

Rozbudowana zostanie specjalna zakładka EDUKACJA, przygotowywana wspólnie ze studentami wrocławskich uczelni, prezentująca najważniejsze informacje na temat Niemiec w nowoczesnej, multimedialnej formie przydatnej dla polskiego czytelnika.

Portal będzie prowadził również praktyki dziennikarskie dla studentów i absolwentów wrocławskich wyższych uczelni.

Jesteśmy otwarci na naszych czytelników, chcemy, by mogli się wypowiadać na tematy przez nas poruszane, by portal stał się miejscem spotkań ekspertów niemieckich i zwykłych Polaków zainteresowanych sytuacją za Odrą, tam mieszkających, pracujących, studiujących. Umożliwimy im uczestnictwo w moderowanych dyskusjach o artykułach. Chcemy działać w strukturze web2.0, dlatego stworzyliśmy specjalną opcję DOŁĄCZ DO NAS , gdzie każdy czytelnik może stać się w prosty sposób autorem strony. Napisać artykuł, opinię, komentarz - tak powstałe materiały uzupełnią redaktorzy NIEMCY-ONLINE.pl i zamieszczą na stronie.