Tutaj przedstawiamy opinię profesora Krzysztofa Ruchniewicza w sprawie sporu o fotel dla Steinbach. Po miesiącach milczenia i podstolikowego rozgrywania Steinbach wczoraj wystosowała oficjalne oświadczenie w sprawie "przynależnego jej stanowiska" w radzie zarządzającej fundacją Ucieczka, Wypędzenie, Pojednanie. List Steinbach, to właściwie zbiór warunków do spełnienia. Jeśli na te warunki przystanie rząd Steinbach jest gotowa zrezygnować z miejsca w Radzie Zarządzającej. Jakie żądania stawia Steinbach - przeczytasz tutaj. A co pisze o nich niemiecka prasa?

Gazety są, mówiąc delikatnie, sceptyczne. Zdaniem niemieckiej prasy szans na spełnienie przez rząd warunków Steinbach nie ma. Warunki są upokarzające dla rządzących i gdyby je spełnić wprawdzie przewodniczącej Związku nie byłoby w Radzie, byliby za to jej pracownicy, a cała Fundacja wyszłaby w ogóle spod kurateli niemieckiego rządu.

Część gazet ostro krytykuje żądania Związku Wypędzonych mówiąc wprost o "brudnym szantażu", a nie "liście warunków".

"Die Welt" stwierdza delikatnie, że sugestia Steinbach to co prawda nie zatrute jabłko, ale jednak wykalkulowany i przemyślany manewr. Dziennik tłumaczy, że propozycja Steinbach przerywa trwający od miesięcy pat i żąda ostatecznego rozwiązania sprawy. Zmusza Steinbach swoim listem zarówno Westerwellego jak i rząd federalny - szczególnie bardzo powściągliwą i uciekającą od tematu kanclerz Merkel - do podjęcia jasnej decyzji". Dalej czytamy w "Die Welt" dla Związku Wypędzonych na całej liście żądań najważniejsze jest wyjęcie fundacji "Ucieczka, Wypędzenie, Pojednanie" spod wpływów politycznych. "Die Welt" zaznacza: trzeba oddać Erice Steinbach, że bez jej uporu i wieloletniego nakłaniania fundacja w ogóle by nie powstała, nie ma wiec co się dziwić, że twórczyni chce dalej mieć wpływ na "swoje dzieło". Mniemanie, że obecność Steinbach w radzie zarządzającej fundacji całkowicie zatruje i tak nielubiany projekt, ma w sobie coś z magii. Inna sprawa, że rozwiązania są dwa: albo Steinbach powinna mieć możliwość objęcia miejsca w radzie albo rząd federalny zdecyduje się na wycofanie polityki z projektu fundacji. Tertium non datur - zdaniem "Die Welt".

Pytanie jednak, co teraz zrobi rząd w Berlinie? "Frankfurter Allgemeine Zeitung" jest zdania, że obiecana przez ministra Westerwellego analiza propozycji Steinbach zakończy się odmową. Dlaczego: Po pierwsze cena, jaką żąda pani Steinbach, jest zbyt wysoka: Rząd nie może sam pozbawić się wpływu na fundację federalną. Po drugie, Westerwelle sam zapędził się w róg, a może chciał się w tym rogu znaleźć: powiązał z tą sprawą swój prestiż i swym nowym znakiem rozpoznawczym uczynił stanowczość. Po trzecie, fundacja go nie interesuje, bo powstała bez jego udziału, nie jest wiec jego politycznym dzieckiem i niespecjalnie mu zależy, by sprawę doprowadzić do szczęśliwego końca - ocenia "FAZ". Chociaż liberalny polityk może przeszacować swoje siły i popełnia merytoryczny błąd. Już teraz myśli, że wypędzeni nie są potrzebni, by osiągnąć poprawę stosunków z Polską to się myli. Bo wtedy we wzajemne polsko-niemieckie relacje wkrada się nieszczerość. Stosunki, które opierają się tylko na sprawach przyjemnych i poprawnych, a to, co nieprzyjemne, usuwane jest na bok, nie są dobre. Jeśli upamiętnienie wypędzeń może mieć miejsce jedynie bez przewodniczącej Związku Wypędzonych, można to sobie darować. A przewodnicząca to Związek - dość zaskakująco stawia znak równości gazeta z Frankfurtu.

Z kolei stołeczna "Berliner Zeitung" pisze o "trikach Steinbach". Tu wydźwięk komentarza wobec szefowej Związku jest najostrzejszy. Erika Steinbach i jej przyboczni nie szukają kompromisu, choć udają, że do niego dążą publikując listę "kompromisowych warunków". Wcale nie wskazali eleganckiej drogi wyjścia ze skomplikowanej sytuacji. W zamian chcą wykorzystać z zagmatwanej sytuacji politycznej, tylko by zwiększyć własne wpływy. To co stosuje Steinbach, to nie polityka i nie rozważna propozycja ale polityczny chwyt, trochę lewar, który za cenę małego ustępstwa (rezygnacji Steinbach) ma zapewnić Związkowi Wypędzonych wielkie profity. Erika Steinbach proponowana jest jako towar wymienny na politycznym targowisku - za najwyższą cenę - pisze berlińska gazeta. "Berliner Zeitung" wskazuje rządowi by nie godził się na warunki przewodniczącej związku. Nie ma powodu, by zawierać kulawy kompromis po myśli Steinbach. Brak rozwiązania to też jest rozwiązanie. Bo co będzie dalej? Steinbach zapowiedziała, że jeśli rząd nie zgodzi się na jej warunki to związek ją oficjalnie wskaże na stanowisko w Radzie Zarządzającej. Jeśli wypędzeni nominują formalnie Erikę Steinbach, rząd federalny się nie zgodzi. Rada fundacji będzie mieć dwunastu zamiast trzynastu członków. I co z tego? 

Co prasa lewicowa? "Tagesspiegel" jak można się spodziewać krytykuje szefową BdV. To co prezentuje Steinbach pod płaszczykiem niby wspaniałomyślnego kompromisu jest tak naprawdę podłym szantażem - pisze gazeta. To maska ustępstw, a faktycznie eskalacja żądań. Erika Steinbach chce zacząć wszystko od początku. Wierzy, że skoro SPD jest poza rządem, może przeforsować swoje pierwotne maksymalne żądania. "Tagesspiegel" dodaje, o czym inne gazety zapominają skupiając się tylko na politycznych rozgrywkach szerszy kontekst. W całym tym sporze ważne, by stworzyć przestrzeń pamięci o milionach wypędzonych Niemców. Ale Erika Steinbach powinna wreszcie skończyć z mieszaniem swego osobistego dążenia do władzy z losami całego pokolenia.

Komentarze

Dodaj nowy Szukaj RSS

Napisz komentarz
Nick:
E-mail:	nie powiadamiajpowiadom
Tytuł:
Proszę wpisać kod antyspamowy widoczny na obrazku.

Powered by !JoomlaComment 4.0 beta2