Na igrzyskach olimpijskich w Vancouver Kanadyjczycy dowodzą, że wiele nie trzeba by zorganizować takie zawody. Owszem, włożono spore pieniądze w ceremonię rozpoczęcia igrzysk, ale trasy narciarskie są źle przygotowane, publiczność nie może dojechać do Whisler, bo droga jaka wiedzie do kurortu przypomina naszą "Zakopiankę", a igrzyska rozpoczęły się od śmiertelnego wypadku gruzińskiego saneczkarza. O olimpiadę w 2010 roku walczyło Zakopane. Starania spełzły na niczym, ale może wkrótce niedaleko nas odbędą się igrzyska - w 2014 rosyjskie Soczi, w 2018... o tym gdzie wtedy igrzyska pisze na swoim blogu Jan Daab     

=======================

Olimpiada w nazistowskim kurorcie?

Jak donoszą niemieckie media – konkretnie tygodnik Der Spiegel w jednym z ostatnich numerów – odżyła wśród polityków niemieckich koncepcja zorganizowania Igrzysk Olimpijskich 2018 w Garmisch-Partenkirchen.

Jan Daab

To bawarskie miasteczko, położone niedaleko Monachium było w czasach hitlerowskich głównym ośrodkiem sportów zimowych w III Rzeszy Niemieckiej. W 1936 roku gmina Garmisch-Partenkirchen gościła już zimowe Igrzyska Olimpijskie. Uczestniczyło w nich wówczas 28 krajów. Liczba uczestników, sportowców i działaczy wynosiła wówczas 1100 osób.

Na tegorocznej olimpiadzie w Vancouver, niemiecka delegacja pod przewodnictwem ministra spraw wewnętrznych Thomasa de Maiziere i premiera Bawarii Horsta Seehofera, przedstawi wstępne założenia tej inicjatywy. Koncepcja ze zrozumiałych względów wzbudziła kontrowersje – czy aby na pewno zasadne?

(...)

Olimpiada w takim miejscu, poza wymiarem sportowego widowiska, miałaby także wymiar symboliczny. W miejscu wypoczynku i rozrywki dygnitarzy zbrodniczego systemu ponownie, tym razem w duchu wolności, tolerancji i zasad fair play, mogliby zetknąć się sportowcy oraz kibice z niemal całego świata..

Również sama idea ruchu olimpijskiego zdaje się potrzebować odnowy. Sport jest dziś bowiem zdominowany przez pieniądz, lobby koncernów sportowych – producentów sprzętu oraz nielegalne stosowanie środków dopingujących. Nie było w ostatnich latach olimpiady, zimowej czy letniej, która obyłaby się bez przypadków wykrycia niedozwolonych środków wspomagających. Warto w tym miejscu przypomnieć, że pierwotna idea olimpijska zakładała pokojową rywalizację amatorów.

W pierwotnym założeniu faktyczny wynik nie miał przesądzać o wartości uczestniczenia w zawodach. Istotniejszy był sam fakt pokonywania własnych słabości. W zmaganiach uczestniczyli jedynie sportowcy-amatorzy, a nie, jak dziś: profesjonaliści. Gdzie podziały się te szlachetne ideały?

Zdaje się, że nie wrócą już one do sportu. Dlatego tak szczególnej roli nabiera choćby wymiar symboliczny. Jak pokazały Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej z 2006 roku – Niemcy doskonale zdają sobie sprawę ze znaczenia symboliki.

Piłkarskie mistrzostwa odbywające się pod hasłem „Welt zu Gast bei Freunden” – „Świat w gościnie u przyjaciół”, były wszędzie na świecie chwalone za organizację i przyjazną atmosferę.

Dlaczego miałoby więc być inaczej w wypadku zimowej olimpiady w Garmisch-Partenkirchen? Tym bardziej, że odbywałaby się ona w tak symbolicznym miejscu. Naznaczenie historią prześladowań społeczności żydowskiej stanęłoby w kontraście do szeroko dziś promowanych idei otwartości i tolerancji.

(...)

Olimpiada byłaby znakomitą okazją, by szerszą publiczność – ku przestrodze przyszłych pokoleń – zapoznać z historycznym kontekstem tego projektu. Dodatkowym argumentem za organizacją olimpiady w Garmisch-Partenkirchen jest jego światowa renoma. Ostatecznie to właśnie tu w Nowy Rok odbywa się jeden z konkursów „Turnieju Czterech Skoczni”.

Popularne „Ga-Pa” ma więc już dziś konotację raczej pozytywną, a infrastruktura sportowa, hotelowa i gastronomiczna jest bez zarzutu. Ma to z punktu widzenia organizacyjnego kolosalne znaczenie.

Z radością informujemy, że dołączył do nas kolejny bloger. To Jan Łukasz Daab. Ten warszawski naukowiec pochodzi z polskiej rodziny o niemieckich korzeniach. Kolebką rodu Daab jest małe, ok. 5 tysięczne miasteczko Gross-Bieberau koło Darmstadt, w południowej Hesji. Jak pisze o sobie na własnym blogu, świadomość niemieckiego pochodzenia miała decydujący wpływ na wybór drogi życiowej. Postanowił w miarę możliwości działać na rzecz poprawy stosunków polsko-niemieckich.

=====================

W jaki sposób pamiętać o przeszłości?

Przed paroma dniami obchodziliśmy 65-lecie wyzwolenia obozu Auschwitz-Birkenau. Bliskość tej daty skłania do refleksji nad tym, w jaki sposób należy zachowywać pamięć historyczną. W kontekście stosunków polsko-niemieckich, odpowiedź na to pytanie nabiera szczególnego znaczenia.

Jan Łukasz Daab

Ilekroć myślę o relacjach bilateralnych Polski i Niemiec, pojawia się u mnie wątpliwość: czy rzeczywiście stosunki te były tak złe, jak wynika z lektury podręczników do historii? Zwykło się mawiać, że historia jest nauczycielką życia, jednak czasem i ona kreuje mylny obraz rzeczywistości. Często napotykamy na próby jej relatywizowania. Niejednokrotnie widać to właśnie w przypadku relacji Polski z Niemcami.

W polskiej historiografii nacisk kładzie się na historię II Wojny Światowej. Co było wcześniej i później? – to jakby sprawa drugorzędna. Daleki jestem przy tym od umniejszania odpowiedzialności nazistowskich Niemiec za wybuch II Wojny Światowej. To przecież hitlerowskie Niemcy zerwały podpisany 26 stycznia 1934, pakt o nieagresji. Tego faktu nikt dziś, także w Niemczech, nie neguje. Mówiła o tym kanclerz Angela Merkel 1 września 2009 roku na Westerplatte.

(...)

II Wojna Światowa jest dla mnie, nad wyraz skandalicznym, ale jednak epizodem w generalnie bardzo dobrych relacjach dwustronnych. W moim rozumieniu Polska i Niemcy mogą i powinny współpracować. Historia nie powinna dzielić lecz uczyć i jednoczyć. Przykłady owocnego współdziałania i koegzystencji mamy na kartach wcześniejszych dziejów. Dokonując krótkiej retrospekcji wskazać można wiek XVI, kiedy król Zygmunt Stary zezwolił na osiedlanie się protestantów, także niemieckich, na terenach Rzeczypospolitej. Wiek XVIII przyniósł 60 lat panowania saskiej dynastii Wettinów na tronie polskim.

W XIX wieku za sprawą Xawerego Druckiego-Lubeckiego, mieliśmy do czynienia z falą osadnictwa niemieckiego w Królestwie Polskim. Oto bezrobotni Niemcy na bardzo korzystnych warunkach mogli osiedlać się na terenach dzisiejszej Polski. Tworzono dla nich specjalne wsie, gdzie, tak długo jak to było im potrzebne, mogli kultywować swoją tradycję religijną, językową i kulturową. Z czasem zaś świadomie i dobrowolnie asymilowali się z polską większością. Taki program osadnictwa znakomicie wpływał na gospodarkę. Otwierał się nowy rynek zbytu - Prusy. Niemieccy koloniści zapewniali gospodarce Królestwa Polskiego, postęp technologiczny. Przywozili bowiem ze sobą nowatorską wówczas wiedzę.

W wieku XX, przed II Wojną Światową, Polacy traktowani byli w Niemczech, również bardzo poprawnie. Mieli status mniejszości narodowej, posiadali przedstawicieli w niemieckim parlamencie. W okresie PRL Niemcy zachodnie organizowały akcje pomocowe. Po zapoczątkowanym w 1980 roku w Gdańsku przełomie roku 1989, Niemcy stały się ambasadorem polskiej racji stanu na zachodzie Europy. Wspierały polskie starania o integrację z NATO i Unią Europejską.

Moim zdaniem w dwustronnych relacjach Polski i Niemiec powinny panować reguły partnerskie i przyjacielskie. Oznacza to ,że każda ze stron powinna przyjąć na siebie pewne zadania. Rolą Polski jest w tym wypadku dbanie o relacje z Europą Wschodnią. Zadaniem Niemiec jest wspieranie interesów Polski w jej relacjach z resztą świata zachodniego.

(...)

==================

Chcesz wiedzieć więcej - zajrzyj do bloga Jana Łukasza Daaba

Dział blogi portalu niemcy-online.pl prezentuje osobiste i subiektywne opinie prezentowanych autorów.

Trwa ostra wymiana zdań w sprawie niemieckiej obecności w Afganistanie. Pisaliśmy o tym na niemcy-online.pl sporo, ostatnio choćby tutaj. Tym razem głos w tej sprawie zabiera Kamil Frymark z Portalu Spraw Zagranicznych. Jak przystało na taki portal Kamil przygląda się w swoim blogu sprawie z szerszej perspektywy:

=======================

Niemiecki pomysł na Afganistan 

Rozpoczynająca się konferencja w Londynie dotycząca strategii wojsk zachodnich w Afganistanie budziła w Niemczech zainteresowanie od dawna. Głównie z powodu braku własnej strategii.

Kamil Frymark

Kiedy kilka tygodni temu przewodnicząca kościoła protestanckiego w Niemczech, Margot Käßman, powiedziała z ambony, że polityka rządu Merkel w Afganistanie jest niewłaściwa zawrzało. [Niemcy-online.pl pisały o tym tutaj] W zasadzie Niemcy podzieliły się na tych, którzy uważali, że wreszcie ktoś powiedział to o czym myśleli już od dawna, oraz na takich, dla których było to złamanie pewnego tabu.

Krytyka kościelna ma charakter szczególny. Nawet w Niemczech. Oficjalne przecież RFN nie jest z nikim w stanie wojny, więc używanie tego określenia na „działania stabilizacyjne" jest czymś oryginalnym. Co prawda próbował już tego nowy minister obrony zu Guttenberg, ale posłużył się określeniem „warunki przypominające wojenne" - czyli nie wojna.

Niemiecki problem w Afganistanie powinien być postrzegany na kilku płaszczyznach. Przede wszystkim dotyczy on państwa, które niechętnie uczestniczy w działaniach militarnych. Nie znajdują one poparcia w raczej pacyfistycznym społeczeństwie, które swoje różnorakie zaangażowanie widzi raczej w działaniach ekonomicznych niż militarnych. Takie zachowanie jest konsekwencją postrzegania siebie przez samych Niemców oraz przez społeczeństwa innych państw RFN jako agresora z II wojny światowej, a w związku z tym ich społeczna legitymizacja do udziału w misjach wojskowych wydaje się mniejsza.

(...)

Kolejną sprawą jest brak transparentności niemieckiej misji stabilizacyjnej w Afganistanie. Afera z atakiem na cysterny wypełnione paliwem dokonana z rozkazu niemieckiego oficera zmusiła polityków w Berlinie do dyskusji nt. słuszności samej obecności wojsk i perspektywy wycofania się z tego rejonu. Powołano komisję ds. ataku w Kunduz, ale jej wpływ na niemiecką misję będzie znikomy. Przez telewizję przetoczyła się debata o udziale Bundeswehry w Afganistanie a politycy wzajemnie się oskarżali o polityczną odpowiedzialność za tę akcję. Temat ożył.

W styczniu tematem Afganistanu zajęły się w zasadzie wszystkie partie polityczne i różne związki zawodowe. Die Linke opowiadają się tradycyjnie za natychmiastowym wycofaniem wojsk z regionu. Zieloni również chcą szybkiego powrotu Bundeswehry do Niemiec, który powinien się rozpocząć już w 2011 r. Główne partie przedstawiają bardziej realistyczne propozycje.

Pogrążona w głębokim kryzysie SPD zwołała nawet specjalne posiedzenie swojej partii. Gościem specjalnym był były kanclerz a obecnie jeden z niemieckich autorytetów Helmut Schmidt. Socjaldemokraci postulują jasne ramy dla wycofania wojsk 2013 - 2015 r. oraz wzmocnienie struktur cywilnych w Afganistanie.

(...)

Koalicja rządząca CDU/CSU-FDP przedstawiła plany wzmocnienia udziału RFN w Afganistanie w środę (27.01) podczas wystąpienia Merkel w Bundestagu. Kanclerz zapowiedziała powiększenie militarnego kontyngentu o 850 żołnierzy (500 do waliki czynnej, a 350 utworzy rezerwę), wysłanie dodatkowych policjantów do szkolenia Afgańczyków (obecnie jest ich 123, będzie 200) oraz wsparcie finansowe w ramach pomocy rozwojowej w wysokości 430 mln euro rocznie, czyli dwa razy więcej niż obecnie. Jak przekonywała Merkel te środki przysłużą się do „zatrudnienia trzech milionów Afgańczyków", budowy dróg oraz pozwoli na naukę połowy dzieci w tym kraju.  

Niemiecka propozycja zakłada także utworzenie specjalnego funduszu, którego środki mogłyby zostać przekazane na cele kupowania broni od talibów i płacenia im za rezygnację z działań zbrojnych. Berlin jest gotowy rocznie przekazywać 10 mln euro na ten cel. Propozycja ta wychodzi naprzeciw sygnalizowanym już wcześniej zamiarom afgańskiego prezydenta Karzaja, który ostatnio odwiedził Berlin.

(...)

 Zobacz również:

 Afganistan oczami Niemców